Σαν να μην πέρασε μια μέρα...
εκεί στην αρχή του καλοκαιριού..
απόλυτα out of the blue..
ήταν η Tere και έλεγε.. «παντρεύομαι!!! και δεν γίνεται να μην είστε εδώ!»
Μας πήρε περίπου 10 λεπτά να αποφασίσουμε με συνοπτικές διαδικασίες ότι "φυσικά και δεν γινόταν να λείψουμε"..
Ο γάμος ήταν στις 9/12/06 και στους μήνες που μεσολαβούσαν έπρεπε να κανονίσουμε να έχουμε: άδεια από τις δουλείες μας, λεφτά, αεροπορικά εισιτήρια, καινούργιο διαβατήριο, λιγότερα κιλά, κόκκινο φόρεμα...
ευτυχώς ο συνοδός δεν ήταν απαραίτητος!
Ξεκινήσαμε τέλος Νοέμβρη σαν εκείνα τα παλιά ανέκδοτα ..
Μια Αγγλίδα, μια Ιταλίδα και μια Ελληνίδα (η Γερμανίδα τελευταία στιγμή μας πούλησε!)
Τόπος αναχώρησης το αστόλιστο (θα σκάσω αν δεν το πω) Λονδίνο.. και από εκεί πατάξαμε στην άλλη πλευρά του ατλαντικού..
Ήταν υπέροχα… ότι και να πω είναι λίγο..
Ήταν δυόμισι εβδομάδες με ατέλειωτα γέλια, αγκαλιές, όνειρα, κουβέντες, χορούς, Μαριάτσι, πειράγματα, tequilas, περπάτημα, χρώματα, καινούργιες εικόνες, καυτές γεύσεις, μυρωδιές, δύσκολες λέξεις, συμβουλές, αγάπη..
Σαν να μην πέρασε μια μέρα, ξαναγίναμε 26χρονες ανέμελες φοιτήτριες σε mid-term break.. μόνο που τώρα γνωρίζαμε την αξία του!
Η χαρά είναι διπλή όταν την μοιράζεσαι..
Χαίρομαι που τα κατάφερα και ήμουν ΕΚΕΙ
MEXICO DEC 06






Οι πιστοί.. η Παναγία της Γουαδελούπης (πως λέμε Παναγία της Τήνου? ε το ίδιο!) και η παλιά Basílica of Guadalupe.... δυστυχώς την νέα δεν την έχω σε αξιοπρεπή φωτογραφία... ΑΛΛΑ υποκλίνομαι στον αρχιτέκτονα που την σχεδίασε (Pedro Ramírez Vazquez)
Η αλήθεια είναι ότι από 900 περίπου φωτογραφίες ήταν λίγο δύσκολο να διαλέξω μονάχα 15-20... βλέποντας όμως σε ποιες κατέληξα μπορώ με βεβαιότητα να πω ότι:
α) το φαγητό ήταν αυτό πού έκλεψε την παράσταση!!
β) είμαι ανίκανη να κάνω επιλογές !
Άντε βρε και στα δικά μας!